آلالـــــه

ویلا آلاله | فراتر از سطح زمین

 

چگونه می‌توان در زمینی محدود،فضایی فراتر از ابعاد آن خلق کرد؟

ویلا آلاله از مواجهه با یک تضاد شکل گرفت؛زمینی به مساحت تنها ۲۰۰ مترمربع،با هندسه‌ای نامنظم،در برابر خواسته‌های گسترده کارفرما برای خلق یک ویلای تفریحی.

ویلایی سه‌خوابه برای اقامت‌های آخر هفته،با استخری سرپوشیده و خصوصی،تراسی وسیع رو به جنگل و روف‌گاردنی برای استراحت و حضور در طبیعت.

مسئله اصلی پروژه،صرفا جای دادن این عملکردها در زمینی کوچک نبود؛بلکه چگونگی حفظ کیفیت فضایی،استقلال عملکردها،محرمیت و ارتباط با طبیعت در بستری با محدودیت‌های هندسی و مساحتی بود.

پاسخ معماری،در بازتعریف رابطه میان سطح،حجم و عملکرد شکل گرفت.

به‌جای گسترش افقی فضاها،سازمان‌دهی پروژه بر مبنای هم‌پوشانی عملکردها و گسترش عمودی زندگی شکل گرفت؛رویکردی که امکان استفاده چندلایه از ظرفیت محدود زمین را فراهم کرد.

در این ساختار،استخر سرپوشیده و خصوصی در تراز همکف،در زیر تراس وسیع میانی قرار گرفت؛دو عملکرد مستقل که با قرارگیری در ترازهای متفاوت،بدون رقابت برای سطح اشغال،در یک سازمان فضایی واحد جای گرفتند.استخر ضمن حفظ محرمیت و استقلال دسترسی،ارتباط بصری خود را با فضای داخلی حفظ می‌کند.

در ترازهای بالاتر،تراس میانی و روف‌گاردن به فضاهایی برای مکث،گردهمایی و تجربه چشم‌انداز جنگل تبدیل شدند.پلکان خارجی،این دو سطح را به یکدیگر پیوند داده و ارتباط میان فضاهای باز را به بخشی از تجربه حرکت در ساختمان تبدیل می‌کند.

در فضای داخلی نیز پیوستگی بصری طبقات،شفافیت جداره‌ها و سبکی عناصر ارتباطی،در جهت تقویت احساس گشودگی و کاهش ادراک محدودیت فضایی به کار گرفته شدند.

در ویلا آلاله،محدودیت زمین نه با حذف خواسته‌ها،بلکه با بازنگری در نحوه استقرار و ارتباط میان آن‌ها پاسخ داده شد.

حاصل این رویکرد،معماری‌ای است که وسعت را نه در سطح اشغال،بلکه در تعدد لایه‌های زندگی،کیفیت فضا و امتداد آن به سوی طبیعت جست‌وجو میکند.