نارنج

ویلا نارنج | همسایگی جنگل

برای زوجی که سفر و طبیعت‌گردی با کاروان شخصی بخشی از زندگی‌شان بود، خانه باید امکان ماندن در دل همان منظری را فراهم می‌کرد که برای تجربه‌اش سفر می‌کردند؛ جایی برای خلوت دونفره، معاشرت با دوستان و گذراندن زمان در فضای باز.

ویلا نارنج در نارنج‌بنِ ونوش، در انتهای بافت ساخته‌شده و در مجاورت جنگل و اراضی منابع طبیعی قرار گرفته است؛ موقعیتی میان دو جبهه متفاوت: شمال، رو به جهت دریا و همسایگی‌های مسکونی، و جنوب، در تماس با پهنه جنگلی. مسئله اصلی طراحی از همین موقعیت شکل گرفت:
چگونه می‌توان خانه را به چشم‌انداز گشود و هم‌زمان، حریم زندگی و تفریح ساکنان را حفظ کرد؟

پاسخ، در تعریف میزان متفاوتی از گشودگی در دو سوی بنا شکل گرفت. در جبهه شمالی، به‌دلیل اشراف همسایگی‌ها، پنجره‌ها محدودتر و کنترل‌شده طراحی شدند تا ارتباط با بیرون، با حفظ حریم فضاهای داخلی همراه باشد. در مقابل، جبهه جنوبی رو به جنگل گشوده شد؛ بازشوهای گسترده و تراس‌های پیوسته، امکان بهره‌گیری از چشم‌انداز و ارتباط نزدیک‌تر با طبیعت را فراهم کردند. این تفاوت، به یکی از اصول شکل‌دهنده حجم و نما تبدیل شد.

جانمایی استخر روباز در بخش جنوبی زمین، ادامه همین رویکرد بود. ساختمان میان جبهه دسترسی و محوطه استخر قرار گرفت تا به محدودکردن دید از سمت همسایگی‌ها کمک کند و فضای تفریحی خانه رو به جنگل شکل بگیرد. به این ترتیب، استخر و حیاط پشتی به بخش اصلی تجربه سکونت تبدیل شدند؛ فضایی برای حضور زیر آسمان، در کنار آب و مقابل امتداد سبز درختان.

سازمان‌دهی فضاها در ارتفاع نیز بر اساس نسبت میان جمع و خلوت شکل گرفت. در همکف، پذیرایی، آشپزخانه، غذاخوری و نشیمن بزرگ، عرصه عمومی خانه را تشکیل می‌دهند؛ فضاهایی پیوسته که ارتباط بصری با استخر و حیاط، کیفیت حضور در آن‌ها را تعریف می‌کند. طبقه میانی به اقامت مهمانان اختصاص یافته است؛ سه اتاق‌خواب مستر، در کنار بار و فضای تماشای تلویزیون، امکان میزبانی از دوستان را با حفظ استقلال و آسایش هر مهمان فراهم می‌کنند.

در بالاترین تراز، سهم بیشتری از فضا به زندگی خصوصی زوج اختصاص می‌یابد: یک اتاق بزرگ که به تراسی وسیع‌تر از خود گشوده می‌شود. در اینجا، تراس امتداد اصلی فضای سکونت است؛ محلی برای نشستن، تماشای تغییر نور و مه، و تجربه چشم‌اندازی گسترده از جنگل. این توالی، از جمع در همکف آغاز می‌شود، از اقامت مهمانان می‌گذرد و به خلوتی دونفره در بالاترین بخش خانه می‌رسد.

بیان مصالح نیز با شخصیت دو جبهه همراه است. در شمال، ترکیب بتن و چوب و قاب‌های مشخص بازشوها، چهره ورودی خانه را شکل می‌دهد. در جنوب، سطوح سفید و امتداد افقی تراس‌ها، بر گشودگی بنا به محوطه و جنگل تأکید می‌کنند. حضور چوب در هر دو جبهه، پیوند میان این دو بیان را حفظ می‌کند.

کانسپت ویلا نارنج بر تنظیم میزان گشودگی و خلوت استوار است؛ خانه‌ای که در هر تراز و هر جبهه، نسبت متفاوتی با پیرامون برقرار می‌کند تا میزبانی، زندگی شخصی و حضور در طبیعت، هرکدام جای مناسبی در آن پیدا کنند.