کهن

ساختمان کهن در تقاطع خیابان دماوند و بزرگراه امام علی تهران، در موقعیتی شکل گرفت که دیده‌شدن و آسایش، هم‌زمان به مسئلهٔ طراحی تبدیل شدند. بنا از بزرگراه کاملاً قابل مشاهده است و بخشی از سیمای مسیر را می‌سازد؛ در عین حال، مجاورت با ترافیک، صدا و آلودگی، توجه به کیفیت سکونت و نگهداری ساختمان را ضروری می‌کرد. ایدهٔ پروژه، ایجاد نظمی آرام و خوانا در این بستر پرتحرک بود؛ نظمی که از چهرهٔ بیرونی تا فضای زندگی ادامه پیدا کند.

این پروژه ۲۳۰۰ مترمربعی در بازه سال‌های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۰ طراحی و اجرا شد و به پایان رسید. تمامی مراحل، از طراحی معماری و سازمان‌دهی پلان‌ها تا اخذ جواز و پروانهٔ ساختمان، طراحی نما،طراحی داخلی و اجرا، بر عهدهٔ تیم ما بود. این پیوستگی، امکان بررسی تصمیم‌های طراحی در ارتباط با یکدیگر و پیگیری آن‌ها تا جزئیات ساخت را فراهم کرد.

در نمای ساختمان، امتداد عمودی سطوح روشن و تکرار منظم بازشوها،ساختار اصلی ترکیب را شکل می‌دهند. بخش‌های تیره و عقب‌نشسته، به این زمینه عمق می‌بخشند و خطوط افقی در تراز طبقات، ریتم عمودی را متعادل می‌کنند. هماهنگی دو جبهه و ادامهٔ جزئیات در کنج‌ها، ساختمان را به‌صورت حجمی یکپارچه معرفی می‌کند؛ با ترکیبی که از فاصلهٔ بزرگراه خواناست و در مقیاس خیابان، جزئیات بیشتری آشکار می‌سازد.

صفحات مشبک هندسی و پیش‌آمدگی‌های افقی، لایهٔ ظریف‌تر نما را تشکیل می‌دهند. این عناصر با ایجاد سایه و تغییر میزان گشودگی، میان سطوح بسته و بازشوها تنوع ایجاد می‌کنند. بازتاب همین الگوها در سایه‌های فضای داخلی، پیوندی دیداری میان پوستهٔ ساختمان و تجربهٔ سکونت برقرار می‌کند. هویت بنا از تکرار سنجیدهٔ چند عنصر مشخص به دست می‌آید تا تنوع جزئیات، به اغتشاش بصری منجر نشود.

سنگ، سرامیک و آجر و شیشه، مصالح اصلی پروژه هستند.در پوشش بیرونی،علاوه بر ترکیب رنگ و بافت، حفظ ظاهر ساختمان در معرض آلودگی شهری نیز مورد توجه قرار گرفت.اجرای پوشش نانو بر نما، با هدف کاهش جذب آلودگی و تسهیل پاک‌سازی و نگهداری سطوح انجام شد.تصمیمی برای توجه به کیفیت بنا در سال‌های پس از ساخت.

برای کمک به کاهش انتقال صدای ترافیک، پنجره‌های دوجداره در نظر گرفته شد. در فضای داخلی نیز سطوح روشن، جزئیات محدود و پیوستگی بصری نشیمن و آشپزخانه، بستری آرام برای زندگی روزمره فراهم می‌کنند. نور طبیعی و سایه‌های متغیر بازشوها، به این زمینهٔ ساده کیفیت می‌بخشند و در طول روز، چهرهٔ فضا را تغییر می‌دهند.

کهن، تلاشی برای برقراری تعادل میان حضور شهری و آسایش سکونت است؛ ساختمانی که در کنار جریان پرشتاب بزرگراه، با تناسبات روشن، مصالح هماهنگ و جزئیات منظم، جای خود را در شهر پیدا می‌کند.