ساختمــــان مهســــا

مهسا | ریتمی برای گشودگی

ساختمان مهسا در خیابان اسفندانی تهران،در میان جداره‌های پیوسته مسکونی شکل گرفته است،جایی که عرض محدود نما و امتداد عمودی ساختمان، مسئلهٔ تناسب و ترکیب‌بندی را پررنگ می‌کند.ایده طراحی،ایجاد تعادل میان این کشیدگی و مقیاس زندگی در هر طبقه بود؛ نمایی که در کلیت، منسجم دیده شود و در جزئیات، برای پنجره، بالکن و حضور ساکنان جای مشخصی داشته باشد.

این پروژه ۷۹۸ مترمربعی در سال ۱۴۰۵ طراحی شده و در حال ساخت است. مسئولیت تیم ما شامل طراحی معماری،سازمان‌دهی پلان‌ها و طراحی نما بوده است؛با توجه به ارتباط میان فضای داخلی، بازشوها و چهرهٔ ساختمان در خیابان.

ترکیب نما بر همراهی دو بخش با عرض و بیان متفاوت استوار است: نواری باریک‌تر با سطوح سنگی تیره و پنجره‌های منفرد، در کنار پهنه‌ای گشوده‌تر از بالکن‌ها و بازشوهای وسیع.این تفاوت،به نما تعادل نامتقارن می‌دهد و تکرار طبقات را در قالب نظمی خوانا سامان می‌بخشد. قاب‌های روشن، بخش‌هایی از طبقات را به یکدیگر پیوند می‌دهند و تغییر آن‌ها در ارتفاع،از یکنواختی ترکیب می‌کاهد.

عقب‌نشستگی بالکن‌ها، به سطح نما عمق می‌دهد و میان فضای داخلی و خیابان، محدوده‌ای میانی فراهم می‌کند. این فضاها امکان مکث در هوای آزاد و حضور گیاه را در امتداد واحدها پیش‌بینی می‌کنند. سایهٔ قاب‌ها و پوشش بالای بالکن‌ها نیز مرز میان بخش‌های بسته و گشوده را برجسته می‌کند و باعث می‌شود نما در طول روز، با تغییر نور خوانش متفاوتی داشته باشد.

سنگ، آجر و شیشه، مصالح اصلی پروژه را تشکیل می‌دهند. بافت آجری روشن و خطوط عمودی آن، در کنار سنگ تیره و رگه‌دار، ترکیبی از گرما، صلابت و ظرافت ایجاد می‌کند. شیشه، ارتباط دیداری با بیرون را برقرار می‌سازد و عناصر تیره نرده‌ها و قاب بازشوها، جزئیات را به یکدیگر پیوند می‌دهند. هویت نما از تفاوت سنجیدهٔ همین مصالح و تناسب سطح‌ها شکل می‌گیرد.

در تراز خیابان، ورودی پیاده و دسترسی خودرو در یک قاب روشن و یکپارچه قرار گرفته‌اند. تیغه‌های عمودی کنار ورودی و فضای کاشت، ریتم طبقات بالا را در مقیاسی نزدیک به عابر ادامه می‌دهند و به محل ورود، تشخص می‌بخشند. نورپردازی پیشنهادی نیز با تأکید بر لبهٔ قاب‌ها و عمق بالکن‌ها، ساختار اصلی نما را در شب آشکار می‌کند.

مهسا، تلاشی برای تبدیل تکرار طبقات به ترکیبی زنده و متعادل است؛ ساختمانی که شخصیت خود را از رابطهٔ میان قاب و گشودگی، بافت روشن و سطح تیره، و نظم معماری و حضور روزمره ساکنان می‌گیرد.