آویــــد

ویلای آوید

چگونه می‌توان خانه‌ای با وقار کلاسیک و حال‌وهوای رستیک طراحی کرد، بی‌آنکه سنگ، زبان اصلی آن باشد؟

این پرسش، نقطهٔ آغاز طراحی ویلایی در نشتارودِ تنکابن بود. کارفرما خانه‌ای می‌خواست که در کنار نظم و تشخص معماری کلاسیک، گرما و صمیمیت یک ویلای روستایی را داشته باشد. کنارگذاشتن سنگ از مصالح اصلی نما، مسیر طراحی را به سوی معماری تلفیقی معاصر با تأثیراتی از معماری ویکتوریایی و ایتالیایی‌مآب یا Italianate هدایت کرد؛ رویکردی که امکان ترکیب بدنه‌های آجری، بازشوهای بلند و جزئیات تزیینی را با سازمان‌دهی معاصر حجم فراهم می‌کرد.

در این پروژه، آجر مبنای شکل‌گیری شخصیت بنا شد. رنگ گرم، بافت و بندهای منظم آن، سطح نما را مقیاس بخشیدند و بستری فراهم کردند تا جزئیات کلاسیک، در پیوند با بدنهٔ ساختمان معنا پیدا کنند. پنجره‌های پیش‌آمده، ستونک‌های تزیینی و قاب‌بندی‌های برجسته، تأثیرات تاریخی طرح را آشکار می‌کنند؛ درحالی‌که امتداد افقی لبهٔ بام، تراس‌ها و نرده‌های ساده، به ترکیب بنا بیانی معاصر می‌بخشند.

شخصیت رستیک پروژه بیش از هر چیز از کیفیت مصالح و ارتباط خانه با محوطه شکل می‌گیرد. آجر، سطوح با پرداخت غیرصیقلی، پوشش گیاهی و حضور آب، فضایی می‌سازند که جزئیات رسمی نما را با تجربه‌ای آرام و روزمره از سکونت همراه می‌کند.

تراس‌ها و فضاهای سرپوشیدهٔ کنار محوطه نیز نقش واسطه را دارند؛ جایی برای مکث میان فضای داخلی، باغ و استخر. در این بخش‌ها، نما عمق پیدا می‌کند و معماری از یک تصویر روبه‌رو، به فضایی قابل‌استفاده برای نشستن، حرکت و تماشای پیرامون تبدیل می‌شود.

ویلای نشتارود حاصل جست‌وجوی تعادلی میان بیان تاریخی و زندگی معاصر است؛ خانه‌ای که تأثیرات ویکتوریایی و ایتالیایی‌مآب را در ترکیبی از بدنه‌های آجری، بازشوهای بلند و فضاهای نیمه‌باز بازخوانی می‌کند و وقار کلاسیک را با صمیمیت مصالح پیوند می‌دهد.