آبســــرد

در ویلای آبسرد، دیوار تنها جایی نیست که خانه تمام می‌شود؛ امتداد پیدا می‌کند، دور فضای باز می‌چرخد و گوشه‌ای برای زندگی در بیرون می‌سازد. ایدهٔ پروژه را می‌توان در همین پیوستگی دنبال کرد: شکل‌دادن به خانه‌ای که حیاط و تراس، درون ترکیب حجم آن جای گرفته‌اند.

آجر، این پیوند را خوانا می‌کند. از بدنهٔ اصلی تا لبهٔ تراس و دیوار حیاط، بافتی مشترک ادامه می‌یابد و بخش‌های مختلف بنا را به یکدیگر متصل می‌کند. در میان این سطوح پیوسته، عقب‌نشستگی‌ها و اختلاف ارتفاع‌ها به فضای خالی شکل می‌دهند؛ فضایی برای ورود، نشستن، کاشتن و تماشای آسمان.

تراس، روشن‌ترین بیان این ایده است. جداره‌های آجری آن، فضای باز را به محدوده‌ای صمیمی‌تر تبدیل می‌کنند؛ جایی برای حضور در هوای آزاد با احساس تعلق به خانه. گیاهان در امتداد این جداره‌ها، مرز میان فضای ساخته‌شده و طبیعت را نرم‌تر می‌کنند.

در داخل، رابطه با بیرون از نزدیک اتفاق می‌افتد: درختی کنار شیشه، سایهٔ برگ‌ها بر کف و بافت آجری که از نشیمن دیده می‌شود. بازشوهای بزرگ، این عناصر را در قاب زندگی روزمره قرار می‌دهند. پیوستگی نشیمن، غذاخوری و آشپزخانه نیز اجازه می‌دهد نور و دید در بخش جمعی خانه امتداد پیدا کنند، در حالی که فضای خالی کنار پلکان، میان ترازها ارتباط برقرار می‌کند.

شخصیت ویلای آبسرد از کنار هم نشستن همین تجربه‌ها شکل می‌گیرد؛ صلابت آجر، گرمای چوب، نزدیکی گیاه و آرامش فضاهای محصور. خانه‌ای که بخشی از کیفیت سکونتش در فاصلهٔ میان دیوارها جریان دارد؛ زیر سقف، کنار پنجره و رو به آسمان.