اَنوشــــــه

ویلا انوشه | خانه‌ای برای روزهای پیشِ رو

ویلا انوشه در خیابان انوشه چلک، برای خانواده‌ای طراحی شد که در آستانه فصل تازه‌ای از زندگی قرار داشت. علاقه به باغ و باغبانی، انتظار تولد فرزند و نیاز به فضایی برای مطالعه،تصویر خانه را از همان ابتدا شکل دادند. مسئله اصلی طراحی، برقراری تعادل میان این خواسته‌ها بود.خانه‌ای که برای دورهم‌بودن گشاده باشد،برای خلوت‌کردن جای مشخصی داشته باشد و آینده خانواده نیز در سازمان فضایی آن دیده شود.

همکف به زندگی جمعی اختصاص یافت.پذیرایی وسیع در کنار آشپزخانه و یک اتاق‌خواب،بستری برای معاشرت و سکونت روزمره فراهم می‌کند. استخر نیز در همین تراز قرار گرفت تا ارتباط دیداری آن با پذیرایی حفظ شود و حضور آب به تجربه فضای زندگی پیوند بخورد.در عین حال، میان این دو بخش یک راهروی واسط پیش‌بینی شد؛ حائلی فضایی با هدف محدودکردن تبادل مستقیم هوای مرطوب استخر با فضای مسکونی. رختکن،سرویس،سونا و محل استراحت پیرامون استخر،این بخش را به مجموعه‌ای کامل برای شنا و آسودن تبدیل می‌کنند.

علاقه کارفرما به باغ،در سهمی که به فضای کاشت اختصاص یافت بازتاب پیدا کرد. بخش قابل‌توجهی از محوطه برای باغچه‌ها و درختان میوه در نظر گرفته شد تا ارتباط با طبیعت،در کاشتن،رسیدگی‌کردن و ثمرگرفتن ادامه یابد.باغ در این پروژه بخشی از زندگی روزانه خانواده است؛ فضایی که تغییر فصل‌ها را به خانه می‌آورد و با گذشت زمان رشد می‌کند.در مسیر ورودی نیز،همراهی پله‌ها با باغچه‌های پلکانی و آب جاری،ورود به خانه را به تجربه‌ای تدریجی میان سنگ،گیاه و آب تبدیل کرده است.

طبقه میانی،قلمرو آرام‌تر و خصوصی‌تر خانواده است.در کنار سه اتاق‌خواب مستر بزرگ، اتاقی مستقل برای فرزند خانواده پیش‌بینی شد؛ تصمیمی که از انتظار تولد او آغاز می‌شود و سال‌های کودکی و نوجوانی‌اش را نیز در نظر می‌گیرد. به این ترتیب،آینده خانواده از ابتدا در برنامه خانه جای گرفته و برای شکل‌گیری حریم شخصی فرزند،فضایی مشخص فراهم شده است.

در بالاترین طبقه،فضای وسیع مطالعه با آشپزخانه کوچک و سرویس مستقل قرار دارد؛ خلوتی برای پدر خانواده که با فاصله‌گرفتن از رفت‌وآمدهای روزمره، امکان تمرکز و مکث را فراهم می‌کند.چشم‌انداز دریا و جنگل، کیفیت اصلی این فضاست،جایی که مطالعه با تماشای منظره و حضور در تراس همراه می‌شود.

تمایل کارفرما به پرهیز از نمای سیمانی،انتخاب سنگ روشن را به یکی از پایه‌های هویت بنا تبدیل کرد. امتداد سنگ از دیوار محوطه تا بدنه ساختمان،مجموعه را یکپارچه می‌کند،در مقابل،عناصر تیره و تیغه‌های عمودی،به سطوح روشن عمق و ریتم می‌دهند.قاب‌های کشیده، عقب‌نشستگی بازشوها و تراس‌های عمیق نیز میان فضای بسته خانه و منظره پیرامون، لایه‌هایی برای حضور،سایه و حفظ حریم می‌سازند. در فضای داخلی، رنگ‌های روشن و حضور چوب، همین زبان را با مقیاسی نزدیک‌تر به زندگی ادامه می‌دهند.

انوشه،خانه‌ای است که زمان در شکل‌گیری آن نقش دارد،از باغی که به‌تدریج به ثمر می‌نشیند تا کودکی که در آن بزرگ می‌شود.معماری پروژه، برای کنار هم قرارگرفتن این تجربه‌ها شکل گرفته است:جمع‌شدن،پرورش‌دادن،رشدکردن و گاهی در خلوت،رو به منظره نشستن.