نـــــــــــوا

ویلای نوا | قابی برای دماوند

طراحی ویلای نوا، در روستای نوا از توابع لاریجانِ آمل، با خواسته‌ای مشخص آغاز شد: حضور چشم‌انداز قلهٔ دماوند در فضای پذیرایی. این خواسته، رابطهٔ میان خانه و کوه را به محور طراحی تبدیل کرد؛ رابطه‌ای که در آن، منظره بخشی از تجربهٔ روزمرهٔ سکونت می‌شود.

در پاسخ، بازشوی بزرگ پذیرایی رو به دماوند شکل گرفت؛ قابی معماری برای منظره‌ای با مقیاس و صلابتی فراتر از بنا. این قاب، نگاه را به سوی قله هدایت می‌کند و حضور آن را در فضای داخلی برجسته می‌سازد. دماوند با تغییر نور، فصل و وضعیت آسمان، تصویری متغیر در خانه پدید می‌آورد و به بخشی از هویت فضای پذیرایی تبدیل می‌شود.

برای قرارگیری فضاهای اصلی زندگی در ترازی بالاتر، ساختمان بر روی پیلوت سازمان یافت. پارکینگ، انبار، سرایداری و تأسیسات در این تراز جای گرفتند و دو طبقهٔ سکونت، در قالب یک ویلای دوبلکس، بالاتر از آن شکل گرفتند. به این ترتیب، تفکیک عملکردهای پشتیبان از فضاهای زندگی، با ایدهٔ ارتفاع‌گرفتن و گشودگی به سوی چشم‌انداز همراه شد.

تراس وسیع و پیش‌آمدگی عمیق بام، این ارتباط را به فضای نیمه‌باز امتداد می‌دهند؛ جایی برای مکث در برابر منظره و تجربهٔ هوای کوهستان در پناه ساختمان. خطوط افقی تراس‌ها و لبهٔ بام نیز در ترکیب کلی بنا، امتداد نگاه به بیرون را تقویت می‌کنند.

ویلای نوا تلاشی است برای شکل‌دادن به خانه‌ای که هویت خود را از نسبت با مکان می‌گیرد؛ خانه‌ای که قاب آن رو به دماوند گشوده می‌شود و شکوه کوه را در تجربهٔ زندگی روزمره حاضر می‌کند.