بصیـــــری

در ویلا بصیری، ایوان به فضای اصلی ارتباط خانه با باغ تبدیل می‌شود؛ جایی برای نشستن، تماشای تغییر فصل‌ها و تجربهٔ فضای باز در پناه سقف. سازمان حجمی بنا پیرامون این ارتباط شکل گرفته است: بدنه‌ای آجری، تراسی کشیده و سقفی شیب‌دار که در کنار هم، تصویری آشنا از خانه در میان باغ را با بیانی معاصر بازخوانی می‌کنند.

مسئلهٔ محوری طراحی، ایجاد پیوند میان فضای داخلی و محوطه، همراه با حفظ کیفیت مستقل هرکدام بود. در همکف، فضای سرپوشیدهٔ مقابل ساختمان، ورود و مکث را در امتداد باغ سامان می‌دهد. در طبقهٔ بالا، تراس سرتاسری این رابطه را به ارتفاع می‌برد و امکان حضور در برابر منظره را فراهم می‌کند. این فضاهای میانی، بخشی از تجربهٔ سکونت‌اند؛ مکان‌هایی که زندگی روزمره می‌تواند از اتاق‌ها به آن‌ها گسترش یابد.

انحنای انتهای بنا، امتداد افقی تراس را به دور ساختمان می‌گرداند و از صلبیت حجم آجری می‌کاهد. این حرکت در لبهٔ بالایی نما نیز تکرار می‌شود و میان بخش‌های مختلف ساختمان پیوستگی ایجاد می‌کند. ستون‌های آجری، ریتمی منظم در طول ایوان می‌سازند و نوار روشنِ لبهٔ تراس، در میان سطوح گرم آجر، خطی ممتد و خوانا ترسیم می‌کند.

آجر، مبنای هویت مادی پروژه است. مقیاس کوچک قطعات، تنوع رنگ و بافت آن‌ها، به سطوح وسیع نما جزئیات می‌بخشد و ساختمان را با رنگ‌های متغیر باغ همراه می‌کند. در کنار آن، سطوح روشن و عناصر فلزی تیره، ترکیب نما را متعادل کرده‌اند. سقف شیب‌دار نیز با پیش‌آمدگی لبه‌ها، بر کیفیت سرپناه تأکید می‌کند و در کنار خطوط افقی ایوان، سیمای بنا را شکل می‌دهد.

در محوطه، مسیرهای منحنی، باغچه‌ها و فضای نشستن پیرامون آب، حرکت در باغ را به توالی‌ای از دیدها و مکث‌ها تبدیل می‌کنند. منظره هم از ایوان تماشا می‌شود و هم با قدم‌زدن در میان آن تجربه می‌شود. به این ترتیب، رابطهٔ خانه و باغ در دو مقیاس شکل می‌گیرد: چشم‌اندازی گسترده از طبقهٔ بالا و مواجهه‌ای نزدیک با گیاه، سنگ و آب در سطح محوطه.

اجرای پروژه با همراهی مهندس بصیری انجام شد؛ همکاری‌ای که شکل‌گیری کالبد بنا و تحقق جزئیات طرح را از مرحلهٔ طراحی تا ساخت دنبال کرد.

ویلا بصیری، سکونت را در پیوند میان اتاق، ایوان و باغ تعریف می‌کند؛ خانه‌ای که بخشی از کیفیت آن در فضاهای میان این سه شکل می‌گیرد، زیر سایهٔ سقف، در امتداد آجر و رو به سبزیِ محوطه.